Merhamet etmeyene, Allah de merhamet etmez!

Mahallemde yaşadığım bir olay çok üzdü geçen hafta beni. Mahalledeki çocuklar 5 tane yavru kediden bahsetti. Önce bakmak istemedim ama dayanamadım. Annesi kayıp komşular atmış dediler. Gittim baktım gözleri açılmamış yeni doğmuş 5 yavru. Yaşamazlar annesiz diye annesini aradım. Sora sora buldum ama anne yavruları istemedi. Ama bir ihtimal deyip bir kutu içinde yakınına bıraktım. Sabah tekrar kontrol ettiğimde yaşıyorlardı. Heralde bakıyor dedim. Ancak akşam geldiğimde yavruları kaldırımın bir köşesine fırlatılmış buldum. Yerde sürünüyorlardı. baktım ikisi çoktan ölmüştü:(( diğerleri de kötüydü. Annelerini ikna etmeye çalıştım ama nafile. Yaşamayacaklarını biliyordum ama yine de denemek istedim. Eve getirip şırınga ile beslemeye çalıştım. İki tanesi fazla dayanmadı. Yarım saat içinde öldü:(( Üçüncüsü daha fazla dayandı ama bu süre içinde çok acı çekti. Veterinere de sormuştum tabi en başından, O da annesiz yaşamaz demişti.

İşin en acı tarafı ise insanların ne kadar acımasız olabileceğini bir kere daha gördüm. Karşıdaki komşunun penceresinden girip evine doğurmuş kedi. O da daha kedi doğumunu tamamlamadan, yavrularını yalamadan atmış yavruları. Sonra da mahallenin çocuklarının elinde oyuncak olmuş garibanlar. Tabi anne soğumuş yavrularından. Daha doğrusu o yavrularını hala o evde sanıyordu:((( Ama yavrularını yaklaştırdığımda tanımıyordu. Bunu yapan acımasız teyzemiz ertesi gün bana yavruları sorma cesaretini de gösterdi. O yapmacık üzülme ifadesini görmeliydiniz. Dişlerimi sıktım ve uzaklaştım oradan. Bir de bana demez mi anneleri bizim kapının önüne gelmiş yavruları aramış. Gönül diyor.... Neyse Rabbim bilir işini.

NOT: lütfen bu sıcak yaz günlerinde sokağınızdaki uygun köşelere bir kap su koyun. Sadece kediler ve köpekler değil, kuşlar da faydalansın.

bir öneri...

EĞER SİZ BİRŞEY YAPMIYORSANIZ, YAPANLARA DA KARIŞMAYIN VE SAYGI GÖSTERİN!!!

İnsanlığımızı Nerede Yitirdik?

Bu sabah insan olmaktan utandığım bir tabloyla daha karşılaştım. Güzeller güzeli bir sokak köpeği bizim gibi şehir yaşamının arasına sıkışmış ama bizden eminim daha zor şartlarla mücadele ederek rızkının peşinde koşarken bu sabah kendini bilmez, duyarsız bir şoförün dikkatsizliği sonucunda yaralandı. Servis şoförümüzün çarptı çarptı sesiyle yola baktım ki simsiyah zifir rengi bir köpek yolun ortasında can çekişiyordu. Başından yaralanmıştı ve malesef çarpan şoför onu orada öylece bırakıp kaçıp gitmişti. Neyseki bir tane vicdan sahibi kadın köpeği kucakladı ve götürdü ama başından yaralanan köpeğin durumu çok ağırdı sanırım. Serviste olduğum için ve orada inemediğim için malesef köpeğin akıbetini öğrenme şansım olmadı ama aynı yolda daha önceki hafta da genç bir kıza çarpıp yine hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmeye çalışan belediye otobüsü şoförü aklıma geldi ve ürperdim tekrar.

Yani hayvan da olsa insan da olsa hepsi bir can taşıyor ve yine can taşıyan başka bir canlı o cana zarar veriyor ve sonrada hiçbir şey yokmuş gibi normal hayatına geri dönüyor. O günde çevreden yetişip otobüs şoförünü durdurup engel olmasalardı gitmesine, sanırım hiçbirşey olmamış gibi devam edecekti yoluna, kendi hayatına. Kazanın şokuyla ayaklanıp kaldımının kenarına kendini zar zor atan genç kızın şaşkınlığı ve elbette çarpma anında otobüsün önünde yuvarlandığı sahneler hala gözümde. Neyseki kızın durumu iyi. Peki kızın durumu iyi de bizim insanlık durumumuz iyi mi, insanlığımıza ne oldu. Nerelerde hangi zaman diliminde yitirdik acaba bu hasletimizi...

Biri köpek biri insan ve işte iki örnek, peki farkeder mi vicdan sahibi bir yürek için...

İşkenceyle Kurban!

Bu akşam bir haber seyrettim. Her bayram olduğu gibi klasik boğa firarlarından biri sanıyorsunuz önce...

Ama sonra nasıl tepki göstereceğinizi şaşıyorsunuz...

Sadece beddua ederek yüreğinizi serinletmeye çalışıyorsunuz...

Ama yetmiyor, ah keşke elime geçseydi şu adam diyorsunuz...

Sonra neden çevredekiler sizin hislerinize tercüman olmamış diye daha da yanıyor içiniz...

ATV sansürleyerek verdi haberi. Verilmesi gerektiği gibi. "Dine de sığmıyor, insanlığa da" başlığıyla. Evet öyle! TGRT Haber daha sansürsüz verdi. Yukarıdaki hislerim beşe katladı. Hiç vakit kaybetmeden yazmak istedim. Belki bir yerlerden sesimi duyarlar da o kasap bozuntusu hakkında işlem başlatılır diye...

Olay Şanlıurfa'da geçiyor. Kaçan bir boğa güçlükle yakalanıyor ve bir iple elektrik direğine bağlanıyor. Buraya kadar her şey normal. Sonra kasap show yapmaya başlıyor. Adeta dans eder gibi boğanın etrafında dönüyor ve elindeki bıçakla arka ayaklarına birer darbe vuruyor. Can havliyle kesik ayaklar üzerinde bir kere daha kaçmak istiyor boğa. Ancak boynundan bağlı, kaçması mümkün değil. Şovmen kasabımız tekrar sahneye çıkıyor ve son darbeyi vuruyor boğaya. Boğazına attığı bıçak darbesiyle yere yığılan boğa can çekişe çekişe ölüyor.

İnsanlar da sanki bir şov izliyormuş gibi izliyor olayı. Bir kaç cılız ses çıkıyor ama onlar da boğanın sahipleri ve polis memuru tarafından uzaklaştırılıyor. Kasap da habercilerin mikrofonlarına kahraman edasıyla yaptığının ne kadar doğru olduğunu anlatıyor.

Öncelikle boğanın sahiplerine sesleniyorum. Kurbanınız kurban değil. Zira kurban edilecek hayvanın hiçbir sakatlığının ve eksiğinin olmaması lazım. İçiniz elverirse o mundar ettiğiniz hayvanın etiyle ziyafet çekersiniz kendinize. Baş köşeye de kasabı oturtun, kahramanınız ne de olsa...

VEEE yetkililere sesleniyorum. Bu adamın bir ceza alması lazım. Bana kalsa hayvana yaptıklarının aynısının yapılması gerekiyor. Ancak hukuk sistemimizde böyle bir ceza olmasa gerek. O zaman en uygun ceza ne ise o verilmeli. Öyle ki, bir kişi daha buna cesaret edememeli.

Neden dizi çocukları gayri meşru?

Çok dikkat ediyorum son zamanlarda dizilerin çoğunda meşru çocuk doğmuyor. Son dönemde yayınlanan dizilere göz atalım hemen. Ezel, Yaprak Dökümü, Kış Masalı, Unutulmaz, Canım Ailem, Parmaklıklar Ardında, Adanalı... vs. Burada adı geçmeyen dizilerin bir çoğu da başka nedenlerden sabıkalı. Geçtiğimiz sezonlarda yayınlanan Hatırla Sevgili Dizisinde de durum farklı değildi! Üstelik dizi boyunca doğan çocukların hepsi gayri meşru idi. Bunlar olmayan şeyler değil elbet ama bunun normalleştirilmesi ve halka böyle sunulması korkunç.

Önce çocuk sonra evlilik modası var bir de. Özellikle sanatçı magazin camiasında çok yaygın. Çocuğumuz olacak o zaman biz evlenelim... Bunları magazin programlarından öğreniyoruz hatta özendiriliyoruz. Bakın ne güzel çiftler diye. Dizilerle de pekiştirme yapılıyor. Zengin hayatlar, büyük ve ölümsüz aşklar... Belki de gerçek hayatta yaşanmayacak kadar masalsı şeyler...

Senarist Birol Güven kendisiyle yapılan bir röportajda söylemişti yanlış hatırlamıyorsam "Türk dizilerini seyreden bir yabancının bu ülkede yaşayan insanların yarısının hastanelerde yaşadığını zanneder" diye. Çünkü hemen her dizide kahramanlar ya vurulur, ya kanser olur, ya trafik kazası geçirir, ya bilmem ne... Dizi kahramanları hastaneden hastaneye koşarlar... Birol Güven'in yürüttüğü mantıkla bakacak olursak durumumuz hiç de iç açıcı değil! Bu ülkedeki dizileri seyreden yabancıların bunca gayri meşru çocuk, bunca çarpık ilişkiden sonra hakkımızda varacağı kanaati ben şahsen düşünmek bile istemiyorum.

Bazen ben de bunların bir proje olduğunu düşünüyorum. "Ahlakı çökertme projesi" ya da daha doğrusu "yeni bir ahlak yaratma projesi" Bu ülkenin insanını değerlerinden koparan, bizi başka bir şey olmaya zorlayan bir proje...

Haber 7
6 Kasım 2009 Ekran Timi'nden alıntılanmıştır.

Benim Görgüm Bana Yeter!

Dün tesadüfen takıldığım Kanal D’nin “Güzel Bir Gün” isimli programında söyledi şarkıcı Mehtap bu sözleri…

Televizyon eleştirisi yazmaya başladığımdan beri asla seyretmem dediğim programlara bile bakar oldum. Gerçi onlara gerek yok, malzeme bol ama ben yine de göz gezdiriyorum kanallara…

İşte dün sabah da öyle gezinirken adı geçen programa rastladım. Açtığımda Deniz Adalı stüdyoya davet ediliyordu. Deniz Hanım’ı sadece dizilerdeki performansından tanıyorum açıkçası. Kibar ve hoş bir İstanbul Hanımefendisi izlenimi veriyor. Görgü kuralları, konuşma adabı gibi konular üzerine konuşması için çağırılmış programa ve Halkla İlişkiler Uzmanı olarak tanıtıldı. Gayet ciddi ve kibar bir ifade ile anlatmaya başladı. Yüzünde tebessümü de vardı. Ancak daha önceden stüdyoda bulunan Alaturka Şarkı Yarışması’ndan çıkan Mehtap daldı sözün içine. Ve bundan sonra karşılıklı tartışma başladı. Şarkıcı Mehtap tüm kabalığı ve terbiyesizliğiyle saldırdı Deniz hanıma ve Cem Davran da programın sunucusu olarak buna çanak tuttu. Bu duruma daha fazla dayanamayan Deniz Adanalı; beni bilerek mi böyle bir tartışmanın içine sokuyorsunuz? Ben burada çok komik kaldım, en iyisi gideyim diyerek tepki gösterdi. Ama Cem Davran siz de programı terk ederek görgüsüzlük yapıyorsunuz mealindeki sözleriyle Deniz Hanım’ı ikna etmeye çalıştı. Diğer konuk Gürgen Öz ortamı yumuşatma adına bir şeyler söylemeye çalışırken Mehtap yine daldı son sözü söylemek için: Ben ailemden öğrendim görgü kurallarını. Benim görgüm bana yeter!

Böylece reklam arası verildi sonrasını seyretmedim zaten kalbim dayanmazdı. Böyle bir tartışmaya çanak tutan Cem Davran’ın da amacı, olmayan reytinglerini yükseltmekti sanırım?!!

Dün biraz da “Zuhal Topal’la İzdivaç” programına baktım. Bu programla ilgili detaylı bir araştırmam var daha sonra onu da yazacağım.

Nakliyeci genç bir çocuk çıkmış ekrana eş arıyor. Kızın birisi aramış. Üniversitede Hukuk okuyormuş ve bu çocukla evlenmek istiyormuş. Şaşırdım kaldım. Acaba bu kızımız macera mı arıyor o yaşında? Nedir onu eş aramak için televizyona çıkan biriyle evlenme fikrine iten? Henüz çok genç olduğu anlaşılan kızımızın ne gibi bir ruhsal problemi var da aşkı ve sevgiyi ve hatta yuva kurmak için aradığı eşi televizyondaki bir evlenme programında arıyor?

EKRAN TİMİ - Haber 7

ekrantimi@haber7.com

01.10.2009

yere bakarak yürümeye korkuyorum!

Sabahın ilk saatleri.
Henüz etraf kalabalıklaşmamış, daha erken saatlerde süpürülen (çok şükür ki) sokak henüz kirlenmemiş.
Havada gayet açık ve Istanbul için tertemiz denebilir.
Gürültü kirliliği ise meydana çıkmak için son yarım saatinde belkide.

Sokağın köşesinden gelen, vücudumda var olan tüm tüylerimi kaldırmak ve midemi ağzıma getirmekle kalmayıp, bakışlarımı şimşek gibi o tarafa çeken bir boğaz temizleme sesi ile irkiliyorum.Hareketin devamını anlatmaya bünyem müsade etmiyor.

Aahhhh keşke ortalığı kafamı patlatan bir gürültü götürseydi de duymasaydım şu sesi. Duymasaydım da yaradılmış birinden nefret etmeseydim, tiksinmeseydim.
Ben gözlerimden ateş fırlayarak, hayretler içerisinde sesin kaynağına bakarken utanıyorum, tiksiniyorum ama yinede ısrarla o adamın gözlerinin içine bakıyorum.
Belki utanır diye ama nerdeeeeeeeeeeee !

Hangi devirdeyiz?
Neredeyiz?
Kiminleyiz? Şaşakalıyorum.

Yerlere tükürme olayının beden sağlığımız üzerindeki etkileri malumdur zaten de, ben bu durumun ruh sağlım üzereinde ki etkilerinden kurtulamıyorum.

Lütfen ama lütfen sigara yasağı getirerek bizlere rahat nefes aldıran yöneticilerimiz bu "yerlere tükürme" hadisesine de el atsınlar.

Lütfen çook rica ediyorum. İnanın yere bakarak yürümeye korkuyoum.
Yok ama, bu sefer az da olsa umutluyum.
Şehirler arası otobüslerde yıllarca, yanımızdaki, önümüzdeki, arkamızdaki insanların kocaaa yol boyunca topu topu yaklaşık 50 m3lük otobüsün içinde püfür püfür sigarasıyla kendimizi zehirlemesine izin veren bizler sigara yasağını bu boyutlara getirtebildiysek,
sokaklara tükürme ve çöp atma yasağı konusunda da başarılı olacağımızı düşünmeye başladım.

Ayrıca bunun bir kul hakkı olduğunu düşündüğümü de belitmeden geçemeyeceğim.

Herkese tertemiz günler diliyorum.

Piknik İnsanları!

Geçtiğimiz pazar, arkadaşım ve kızlarıyla evin yakınındaki bir sahil kenarına pikniğe gittik. Çok güzel vakit geçirdik, lakin çevremizde olan bitenleri hayretler içinde izlemekten de kendimi alıkoyamadım. Bir kere insanlar kırlara sere serpe yayıldık diye sanıyorki orası sadece ona tahsis edilmiş ve başkasının da orada yaşama hakkı yok. O kadar hoyrat bir şekilde kullanıyorki kamuya ait mekanı şaşırıp kalıyorsun. Örneğin diğer insanlar gibi mangalının dumanı insanları rahatsız etmesin diye en köşe bucak yere koymak yerine tamda insanların temiz deniz havası almak için oturdukları yere yani tam denizin kenarına koyabiliyorlar. Sonrada rüzgardan yanmayan mangala sinirlenerek üç yaşındaki çocuğundan sokak ortasında hıncını çıkartabiliyor. İkincisi bir sonraki pazar yine gelip orada oturup biraz nefes alacak olan yine kendisi değilmiş gibi yığınla çöplerini üç adım ötedeki çöp poşetine bırakmak yerine bilakis tam da az önce oturduğu yere yığıp, bırakıp gidebiliyor. Yetmiyor oturduğu süre boyunca yemyeşil canım çimenleri çitlediği çekirdek kabuklarını atarak kirletebiliyor. Bir zamanlar M. K. isminde bir yazar yurdum insanını ağır bir şekilde eleştirmişti benzer nedenlerle ama maksatlı bir şekilde. Elbette apartmanlar arasında sıkışıp kalan orta alt sınıfın bir şekilde kendini rahatlatma alanları arayışı içine girmesi kadar normal bir şey olamaz. Yani bunda yadırganacak bir şey yok ve aşağılanacak ta. Ancak o insanlarında biraz daha yaşadıkları yere saygılı olmaları gerekir. En azından her insanın başına bir zabıta dikilemeyeceğine göre, insanlar kendi çöplerini toplayabilir, temiz hava alacağım, dinleneceğim diye diğer insanları rahatsız etme hakkını kendinde görmeyebilir, yaşadığı şehre karşı daha sorumlu davranabilir. Peki bunun için ne yapmak gerekir. Sesimizi çıkarmamız, yılmayıp üşenmeyip uyarmamız ve de davranış olarak örnek olmamız gerekir en başta... Başka önerileri olanlar var mı?

Dert değil ama...

Bu konuyu doğrusu kendime dert etmiş değilim ama bir gözlemimi aktarayım istiyorum müsaadenizle...
Hangi marka en son model telefonunu çıkarsa ilk kim alıyor biliyor musunuz?
Şunu farkettim ki bizim iş yerindeki sekreterler ve ofis boyları...
Benim yüzde 50 kadar bile maaş almayan bir sekreter ile bir ofisboyun elindeki son model telefonu görürseniz, bir de benimkini; beni burada çalışan hademe, onları üst düzey yönetici sanırsınız...
Önceki gün eşimle sahilde otururken 3 genç geçti, biri köpeğini dolaştırıyordu, diğer 2'si de o arkadaşlarıyla birlikte geziyorlardı. O köpeğini gezdiren genç gelip geçerken yüz ifadesine baktım, mağrur bir anlam vardı. Ve sanki, "Benim köpeğim var, bu 2 arkadaşımınki yok..." der gibiydi.
Eşime, "Bir insanın kendini köpekle farklı ve değerli kılmaya çalışması ne kötü" dedim. O çocuğun tavrı, o yüzündeki mağrur ifadenin tefsiri tam da buydu.
İş yerimdeki sekreter ile ofisboyların, Genel Müdür'ün bile henüz alamadığı son model bir telefona sahip olmasındaki bilinçaltı, kendini bir eşyayla değerli kılma girişimi olabilir mi?
Onlara, son model bir cep telefonunu aldıran saik eminim ki kompleksleridir.
Ve en ilginci de ne biliyor musunuz?
O sekreterler, o cep telefonlarını masalarının en görünür yerinde tutmaya aşırı özen gösteriyorlar.
Verdikleri mesaj: "Ben bir sekreter olabilirim ama değersiz biri değilim. Bak telefonum son model..."
Tabii bu çözümlemeyi daha farklı bir çok şeye uyarlamak mümkündür.
Misal, bakıcısıyla denizotobüsüne binen bir kadının, yanındaki bakıcısıyla değil de, son model cep telefonuyla saatlerce belki de daha demin ayrıldığı biriyle konuşmasındaki neden de budur.
Lüks kafelere gittiğimde tekbaşına oturan bir bayan ya da erkeği, cep telefonu ile konuşurken gördüğümde...
Ya da ben otururken yanlız başına tam da kafeden içeri girerken, hatta girmeden bir iki adım önceden itibaren başlayarak, cep telefonuyla konuşa konuşa ortama girenleri gördüğümde...
Hep aynı şeyi düşünürüm.
Bunların sosyalleşme kompleksleri var. Ve konuşarak bu kompleksi aşmaya çalışıyorlar.
Halbuki bir kafede saatlerce tekbaşına oturup zaman geçirmek, ya da bir kafeye yanlız gelmek neden kötü olsun ki?
Bunun kompleks yapılacak neyi var ki?
İnsanoğlu, 20 yüzyılda "Tanrı" olmayı hayalleyen bir varlıktı.
Sartre bakın, A. Camus ya da daha önce, Nietzsche'ye bakın; taa mitolojik döneme kadar bile inebilirsiniz aslında, insan kendini "Tanrı"ya benzetmekten, o böbürlenme halinden pek bir memnundu. Ve o dönemler moda olan oydu.
O nedenledir ki, "Yalnızlık Allah'a mansus" denilmez, bu konfor, yalnız kalma lüksüne insanın kendisi de ortak olmaktan hiç çekinmezdi.
İnsanoğlu şimdi yalnız kalmaktan vazgeçti.
Ve üst insan, üstün insan idealinden vazgeçtiği için mi acaba, yalnız kalmış görüntüsü vermektense kulaklarını yakasıcaya kadar telefonla konuşarak, "Bakın ben yanlız değilim. Hatın öbür tarafında yanlızlığımı benden alan biri var" mesajı veriyor.
Özetle...
Cep telefonuyla konuşmak, kendini lüks bir aksesuarla ifade etmeye çalışmak, bir kompleksin ürünüdür, eşrefi mahlukat ya da üst/üstün insan idealinden vazgeçen insanın aslında bayağılaşma eğilimine girdiğinin bir başka kanıtıdır.
Yoksa bir ofisboyun, çalıştığı şirkette kendisinin 20 yıllık maaşını bir ayda alan bir CEO'dan daha önce son model cep telefonuna sahip olmasındaki sırrı, anlamı başka türlü nasıl açıklayabilirsiniz ki?

Not: Bu yazıyı aslında pek dertli ve pek değerli Asu-Naz'ın demin yazdığı yazıya yorum olarak yazdım. Fakat uzun olduğunu düşünerek buraya aldım.

O'nun Telefonu Var Güzel mi Güzel!

Konu cep telefonlarından açılmışken çok taktığım konulardan birine daha değinmek istiyorum. "Son model cep telefonu sahibi olmak". Sadece gençlerde değil bizim tüm toplumumuzda yaygın bir durum bu. Özelliklerinin %95'ini kullanmadıkları telefonlara dünyanın parasını yatırıyorlar sırf havaları olsun diye. 3G denen olayın daha adı bile yokken telefonları sattı bu ülkede. İphone denen telefon için kuyruklara girdi bu ülkenin insanları.

Hani paranız yoktu? Hani yaşam şartlarınız kötüydü? İki ayda bir yenisiyle nasıl değiştiriyorsun telefonunu? Kredi kartına taksiti bedava yapmıyorlar sanırım. Bir adamın üç aylık maaşını bir telefona nasıl yatırabiliyorsun bir çırpıda?

Televizyonlarda ne kadar zararlı olduğu anlatıldığı halde küçücük çocukların ellerinde bile cep telefonu var. Bir kaç görgüsüzün çocuğunun elinde var diye almak istemeyen anne babalar da ikna edemiyorlar çocuklarını...

Asıl facia ise GSM şirketlerinin yarış için başlattıkları birlerce mesaj gönderme hakkı ve konuşma kampanyaları. Hatta bir tanesi parmaklarınız ağrıyacak diye reklam yapmıştı marifetmiş gibi. Bir tornadan çıkmış gibi aynı saç kesimine, aynı giyim tarzına ve aynı garip Türkçe'ye sahip olan garip gençlik de bu mesaj haklarını kullanabilmek için adeta tuvalete bile cep telefonuyla gidiyorlar. Konuşma haklarını kullanabilmek için ise kulakları ısınana ağrıyana kadar konuşuyor insanlar. Hani bedava ya!

Dertlerimle başım dertte!

Bu blogu kurulduğu ilk günden beri takip ediyorum.
Çok önemli referanslar araya koyarak nihayet üyesi olabildim.
O kadar mutluyum ki...
Bu dünyada torpilin yoksa yandın, emin olun derdinizi anlatacak bir blog bile bulamazsınız yoksa...
Neyseki şanslıyım.
Şanslıyım ama bu beni dertli olmaktan kurtarmıyor maalesef...
Dertliyim!
Derdim o kadar çok ki, hangisine yanacağımı, hangisi için oturup ağlayacağımı bilemeyecek durumdayım.
Birine ağlasam, diğeri neden bana ağlamıyorsun diye alınır, al sana bir dert daha...
Anlayacağınız başım dertlerimle, dertte! Hem de fena halde...
Mesela...
Geçtiğimiz günlerde meraktan metrobüse bineyim dedim. Hani Asunaz çok yazdı ya... Gittim. Gitmez olaydım.
Karşımda, yanımda, önümde, arkamda o kadar pis ter kokan gençler vardı ki... Yüzlerine baktım, acıdım onlara... Bu çağda, üstelik de İstanbul gibi dünya güzeli bir medeniyet şehrinde bu kadar gamsız, bu kadar imansız olmak doğru mudur?
Temizlik imandansa, temizsizlik de imansızlıktandır.
İmanı olan benim gibi hassas birini yaşamaktan bıktıracak kadar pis kokar mı ya? Yazık değil mi?
Hani düşkündür, evsizdir, yurtsuzdur anlarsın da...
Yaz mevsimi yaklaştığında beni yine çekmek zorunda olduğum bu ter kokularının yarattığı korku sarar. Neredeyse yaz gelmesin diyeceğim.
Bu bir kültür meselesidir. Mesleğim gereği çok değişik katmanlardan birçok insanla tanıştım, evlerine konuk oldum, lüks otellerde, köşklerde bulundum. Oralarda vakit geçirdim.
Şunu gördüm ki, gelişmiş insan olmanın ilk nişanesi temiz olmaktır. Vitrininde birkaç deodorant, bir kaç parfümü olmayan kişi yoksuldur, yoksundur bir çok şeyden... Onların o itinasını, o özenini görünce Allah'a şükretmek geliyor insanın içinden. Ve emin olun o güzel, temiz ve bakımlı insanları görünce gayri ihtiyari hep içimde, "Yaradılanı severim, yaradandan ötürü" derim.
İnsan, insana güzel olanı hatırlatmalıdır.
Geçtiğimiz günlerde bir arkadaşımla bu ter kokusu üzerinde konuşurken ona, "Ter kokan biriyle birkez merhabalaşırım ama ikinci kez asla.." dedim. Şaşırdı ama...
Ne yapayım.
İnsan temiz olmalıdır. İnsan güzel ve bakımlı olmalıdır.
Ter kokusu, insanın bütün zerafetini alıp götüren en büyük kirdir. Ter kokusu kirdir, pisliktir.
Her sabah işe geldiğimde, yanıma biri gelip oturduğunda, "İnşallah kokmaz" derim içimden... Çünkü hayatı, yaşamı güzel kılan çok az şey vardır. Onlardan en önemlilerinden biri güzel kokudur.
Kendini seven, Allah'ı seven güzel kokular sürünür.
Evet...
Şuan kafama taktığım en büyük dertlerimden biri buydu.
Yeni bir dertle (İnşallah olmaz) görüşmek üzere...

"Çağdaş"lık!

Üniversite ikinci sınıfta başladığım fotoğraf macerama uzun bir süre ara verdim. İş güç vs. derken oldukça da soğudum. Ama ara sıra depreşmiyor değil fotoğraf çekme isteğim. Hali hazırda bir makinem de olmadığı için üye olduğum fotoğraf paylaşım sitelerine yüklediğim eski fotoğraflarıma gelen yorumlarla ve de orada paylaşılan fotoğrafları izleyip yorumlamakla avutuyorum kendimi.

Bu sabah da yine sitelerden birinde günün fotoğrafı seçilmiş fotoğraflara bakıyordum. Aralarından biri dikkatimi çekti. Ne güzel bir enstantane yakalamış diye açtım fotoğrafı. (http://www.fotopya.com.tr/photo.aspx?memberPhotoID=15411&Photoname=ISIMSIZ) Açar açmaz da hayal kırıklığına uğradım fotoğrafın altına düşülmüş notla. "Bu ülkede eşitlik yok diyenlere kapak olsun.. " diye yazıvermişti fotoğrafı çeken arkadaşımız. Ve fotoğrafın estetiği ve etkisinden daha çok içeriği ve bu not üzerine yoğunlaşmış bütün yorumlar. Sözde çağdaş(!) olan bir kısım "fotoğrafsever" o beyinlerine kazınmış, kendilerinin düşünmeyi beceremedikleri kalıplaşmış sözlerle yorumlamışlar fotoğrafı. Oysa orada sıradışı olan bişey varsa o da üzerindeki baskıcı bakışlara aldırmadan çarşaflı hanımefendinin balık tutmasıdır.

Bu ülkede ne zaman başkalarının özgürlükleri üzerinden özgürlük naraları atmayı kesecekler bilemiyorum.

ASUNAZ

Sokak Arası Düğünleri

İçimi dökmek ne kelime. Bizim sokakta bir aydır bitmeyen bir düğün var. Anlamadım kız mı gidiyor, gelin mi geliyor. Lakin hiç bitmek bilmeyen bir gürültü gecemizi sabahımıza karıştırdı. Daha önce tam da kandil akşamı akşamın 8'inde başlayıp gecenin üçüne kadar devam eden bir eğlence ardından üç gün böyle devam etmişti. Zılgıtlara halay sesi karıştı. Çığlıklar birbiriyle yarıştı resmen gecenin o saatinde. Tabi bizde sinirler harap olmuştu, uykularımız da kaçak. Dün de gece 11'de davullu zurnalı bir kabus başladı birden sokak ortasında ve neredeyse bir saat de hiç susmadı.

Anlıyorum insanlar evleniyorlar ve bu mutluluğu doyasıya yaşamak istiyor, çevrelerini de mutluluklarından haberdar etmek istiyorlar. Anlıyorum aslında bir zamanlar köylerinde yaşadıkları doyasıya düğün keyfini geldikleri bu şehirde de yaşatmak istiyorlar. Geleneklerini kaybetmemek istiyorlar, yeni bir yerde de olsa kendi nesillerine bu geleneklerini aktarmak istiyorlar. Şehir hayatının fütursuzca yok ettiği değerlerini ayakta tutmak istiyorlar, insanı yalnızlaştıran, huzursuz yapan kasvetli havasını dağıtmak istiyorlar.

Bütün bunların hepsini anlıyorum, empatinin dibine vuruyorum ama bir şeyi yine de hiç ama hiç anlayamıyorum. Aynı insanların yine çokça dini geleneklerden beslendiğini varsayarsak (ki istatistiklere göre dindar kesimin büyük kısmı köy ya da taşradan oluşuyor) kul hakkı denen o hassas konudan nasıl bihaber şekilde davranıyorlar böyle zamanlarda anlamak mümkün değil. Şehir hayatında zaten insanların hayatları iç içe geçmişken, kutu gibi dairelerde birbirimizin her şeyine şahit olup dururken, birde hastasının, yorgununun, yaşlısının ve bebeğinin olduğu bir mahalle ortamında olur olmaz saatlerde yapılan bu düşüncesizlik beni çileden çıkartıyor. Şehir demek birazda adap demek kültür demek çünkü. En alakasız saatlerde insanların uykuda olduğu ya da uyuyacağı saatlerde sanki mahalle sana tahsis edilmiş gibi müziği bağırta bağırta, çığlıklar ata ata eğlenmek de neyin nesi. O kadar insan toplanmış halay, horon çekerken, bense evde sinir krizi geçirirken hep dedim kendime, içlerinden bir tane de sağdulu bir Allahın kulu yok mudur, bir tane numunelik yok mudur acaba bu saatte olmaz, uygun düşmez, kul hakkına gireriz diye. Ya da modern deyimle özgürlük dediğin şey sınırsız değildir diye. Umud ettim yine de. Ama yoktu sanırım. Çıkıp bağırsan al sana kavga, şikayet etsen al başına bela, sessiz kalsan sinirden patla. Öyle tatsız öyle keyifsiz, öyle can sıkıcı bir durum. Velhasılı öyle dertliyim ki.

Sonunda mahalleden taşınacağım o olacak. Peki bu çözüm mü, nereye kadar taşınacağım ve nereye taşınacağım. Birde nereye gitmeli. Birkaç nezih, sakin semt dışında İstanbul olmuş metropol. İnsanlar şehirde yaşıyor ama şehirde yaşamak ne demek bilmiyor. Onca zaman geçirmiş ama hala da öğrenmemiş, öğrenememiş, ne bu şehir onlara bir şey verebilmiş, ne de onlar bu şehirden bir şey alabilmişler. Kültürel doku diyenler, dokuya dokunmayın diye dem vuranlar var birde bu tip çıkışlar yapan ben ve benim gibiler için. Hadi ondan da anlıyorum diyelimki kastedilen nedir, ama benim dokuma zarar veren, bir doku neyin dokusudur aslında köylü kalmışlığın değilse. O insanlara bir son sözüm var sadece: Sen dağdan geldiğin gibi davranmak istersen şehir ortamında işte o zaman dağlı diye bahsedildiğinde de alınmamalısın hiç.

GÜNEŞLİGÜNLER