Turkcell'den şikayetçiyim!

11 yılı aşkın bir süredir yediğimiz tüm kazıklara rağmen Turkcell kullanmaya devam ettik. Ekonomik olsun diye abone olduğumuz Alo paketlere sürekli minik değişiklikler yapılarak ( göz boyama değişiklikleri ) zam yapılıyor. Zaten o paketlerdeki dakikalar da yetmiyor nedense? Birden bitiveriyor. Üstelik bizim talep etmediğimiz hizmetlerin ( Mesela son 48 saatlik kullanım hariç şu kadar dakikanız kaldı mesajlarını canının istediği sayıda ve zamanda gönderiyor ) ücretleri de faturaya yansıtılıyor. Artık daha fazla Turkcell'e para kazandırmak istemiyorum. İnsanların üzerinden kazanılan paraları İstiklal Caddesindeki aptal reklamlarına harcamak yerine insanlara iyi ama ucuz hizmet olarak verseler daha anlamlı olur ve asıl reklamı o zaman yapmış olur Turkcell. En kısa zamanda daha ekonomik konuşma sağlayan diğer operatörlerden birine numaramı taşıyacağım ve ailemdeki diğer beş kişinin de numaralarını taşımasını sağlayacağım.

Turkcell'lilerden Turkcell'e isyan...

Turkcell'in uzun zamandır dönen reklamının sloganı "turkcell'den turkcell'liye teşekkürler". Bu sloganın sebebi Alo paket adı altında daha uygun fiyata daha uzun süre konuşma paketlerine daha fazla dakika diye algılıyoruz. Ancak bilinçli tüketiciyseniz ve biraz ince eleyip sık dokuyorsanız bunun öyle olmadığını farkediyorsunuz. Ben de bu paketlerden birini kullanıyordum ve faturamın fazla kabarmasından dolayı zaten değiştirmeyi düşündüğüm paketi bu vesileyle değiştirmek için internete girdim. Ve biraz incelediğimde bunun hiç de öyle slogandaki gibi teşekkür hediyesi olmadığını aksine son zamanlarda yaptıkları zammı perdelemenin bir yolu olduğunu gördüm. Zira bu hediyeleri verirken aynı zamanda paketlerin fiyatlarına da zam yapılmış. Yani daha ucuza konuşacağımızı zannederken elimize gelen fatura ile aklımız başımıza gelecek.

Yukarıda paketlerin eski fiyatları, alt tarafta da yeni fiyatları var. Paket başına 6 TL zam yapılmış. Bir de bunu hediye diye yutturmaya çalışıyorlar. Bir kaç ay sonra da bu hediyeler verilmeyecek. Ama tabi ki fiyatlar aynı kalacak. Zaten sürekli haber vermeden zam yapılıyor. Bu yüzden bir çok dava açıldı. Ancak buna rağmen ( sanırım cezai yaptırımların yeterli olmamasından) şirket istediğini yapmaya devam ediyor.

Ayrıca yakınlarımdan ve çevreden bir çok kişiden duyduğum kadarıyla paketlerindeki dakikalar bitmediği halde, faturalarının çok fazla gelmesinden bahsediliyor. Sanki paket aşımı olmuş ve ücretlendirilmiş gibi. Zaten kağıt israfı olmasın diye faturulardan da vazgeçtik ama detaylı faturaları takip etmek de zorlaştı. çok büyük meblağlar olmayınca da çoğu kişi arkasını aramıyor.

Sonuç olarak bu tür problemler şahısların ufak tefek davalarıyla çözülecek gibi değil. Bunların devlet tarafından daha iyi denetlenmesi ve vatandaşın hakkının daha iyi aranması gerekiyor.

Bir de sabit telefon meselesi var. Özelleştirmeye karşı değilim ama özelleşen kurumların da halkı daha fazla sömürmesine karşıyım. Cep telefonu lüks tüketim olarak düşünülse bile sabit telefon öyle değil. Dünyada telefonu bu kadar pahalı kullanan kaç ülke vardır acaba? Hiç Alo demeden sadece kablo bağlı diye 17 TL ödeyen kaç ülke vardır?

Yönetebilmek!!!

Bir Yönetici düşünün ki;
Kendisine bir sorununuzu anlatıp, ilgilenmesini rica ettiğinizde karşılığında size verdiği cevap: Herkes işini yapsın! olsun...
???

Dert değil ama...

Bu konuyu doğrusu kendime dert etmiş değilim ama bir gözlemimi aktarayım istiyorum müsaadenizle...
Hangi marka en son model telefonunu çıkarsa ilk kim alıyor biliyor musunuz?
Şunu farkettim ki bizim iş yerindeki sekreterler ve ofis boyları...
Benim yüzde 50 kadar bile maaş almayan bir sekreter ile bir ofisboyun elindeki son model telefonu görürseniz, bir de benimkini; beni burada çalışan hademe, onları üst düzey yönetici sanırsınız...
Önceki gün eşimle sahilde otururken 3 genç geçti, biri köpeğini dolaştırıyordu, diğer 2'si de o arkadaşlarıyla birlikte geziyorlardı. O köpeğini gezdiren genç gelip geçerken yüz ifadesine baktım, mağrur bir anlam vardı. Ve sanki, "Benim köpeğim var, bu 2 arkadaşımınki yok..." der gibiydi.
Eşime, "Bir insanın kendini köpekle farklı ve değerli kılmaya çalışması ne kötü" dedim. O çocuğun tavrı, o yüzündeki mağrur ifadenin tefsiri tam da buydu.
İş yerimdeki sekreter ile ofisboyların, Genel Müdür'ün bile henüz alamadığı son model bir telefona sahip olmasındaki bilinçaltı, kendini bir eşyayla değerli kılma girişimi olabilir mi?
Onlara, son model bir cep telefonunu aldıran saik eminim ki kompleksleridir.
Ve en ilginci de ne biliyor musunuz?
O sekreterler, o cep telefonlarını masalarının en görünür yerinde tutmaya aşırı özen gösteriyorlar.
Verdikleri mesaj: "Ben bir sekreter olabilirim ama değersiz biri değilim. Bak telefonum son model..."
Tabii bu çözümlemeyi daha farklı bir çok şeye uyarlamak mümkündür.
Misal, bakıcısıyla denizotobüsüne binen bir kadının, yanındaki bakıcısıyla değil de, son model cep telefonuyla saatlerce belki de daha demin ayrıldığı biriyle konuşmasındaki neden de budur.
Lüks kafelere gittiğimde tekbaşına oturan bir bayan ya da erkeği, cep telefonu ile konuşurken gördüğümde...
Ya da ben otururken yanlız başına tam da kafeden içeri girerken, hatta girmeden bir iki adım önceden itibaren başlayarak, cep telefonuyla konuşa konuşa ortama girenleri gördüğümde...
Hep aynı şeyi düşünürüm.
Bunların sosyalleşme kompleksleri var. Ve konuşarak bu kompleksi aşmaya çalışıyorlar.
Halbuki bir kafede saatlerce tekbaşına oturup zaman geçirmek, ya da bir kafeye yanlız gelmek neden kötü olsun ki?
Bunun kompleks yapılacak neyi var ki?
İnsanoğlu, 20 yüzyılda "Tanrı" olmayı hayalleyen bir varlıktı.
Sartre bakın, A. Camus ya da daha önce, Nietzsche'ye bakın; taa mitolojik döneme kadar bile inebilirsiniz aslında, insan kendini "Tanrı"ya benzetmekten, o böbürlenme halinden pek bir memnundu. Ve o dönemler moda olan oydu.
O nedenledir ki, "Yalnızlık Allah'a mansus" denilmez, bu konfor, yalnız kalma lüksüne insanın kendisi de ortak olmaktan hiç çekinmezdi.
İnsanoğlu şimdi yalnız kalmaktan vazgeçti.
Ve üst insan, üstün insan idealinden vazgeçtiği için mi acaba, yalnız kalmış görüntüsü vermektense kulaklarını yakasıcaya kadar telefonla konuşarak, "Bakın ben yanlız değilim. Hatın öbür tarafında yanlızlığımı benden alan biri var" mesajı veriyor.
Özetle...
Cep telefonuyla konuşmak, kendini lüks bir aksesuarla ifade etmeye çalışmak, bir kompleksin ürünüdür, eşrefi mahlukat ya da üst/üstün insan idealinden vazgeçen insanın aslında bayağılaşma eğilimine girdiğinin bir başka kanıtıdır.
Yoksa bir ofisboyun, çalıştığı şirkette kendisinin 20 yıllık maaşını bir ayda alan bir CEO'dan daha önce son model cep telefonuna sahip olmasındaki sırrı, anlamı başka türlü nasıl açıklayabilirsiniz ki?

Not: Bu yazıyı aslında pek dertli ve pek değerli Asu-Naz'ın demin yazdığı yazıya yorum olarak yazdım. Fakat uzun olduğunu düşünerek buraya aldım.

O'nun Telefonu Var Güzel mi Güzel!

Konu cep telefonlarından açılmışken çok taktığım konulardan birine daha değinmek istiyorum. "Son model cep telefonu sahibi olmak". Sadece gençlerde değil bizim tüm toplumumuzda yaygın bir durum bu. Özelliklerinin %95'ini kullanmadıkları telefonlara dünyanın parasını yatırıyorlar sırf havaları olsun diye. 3G denen olayın daha adı bile yokken telefonları sattı bu ülkede. İphone denen telefon için kuyruklara girdi bu ülkenin insanları.

Hani paranız yoktu? Hani yaşam şartlarınız kötüydü? İki ayda bir yenisiyle nasıl değiştiriyorsun telefonunu? Kredi kartına taksiti bedava yapmıyorlar sanırım. Bir adamın üç aylık maaşını bir telefona nasıl yatırabiliyorsun bir çırpıda?

Televizyonlarda ne kadar zararlı olduğu anlatıldığı halde küçücük çocukların ellerinde bile cep telefonu var. Bir kaç görgüsüzün çocuğunun elinde var diye almak istemeyen anne babalar da ikna edemiyorlar çocuklarını...

Asıl facia ise GSM şirketlerinin yarış için başlattıkları birlerce mesaj gönderme hakkı ve konuşma kampanyaları. Hatta bir tanesi parmaklarınız ağrıyacak diye reklam yapmıştı marifetmiş gibi. Bir tornadan çıkmış gibi aynı saç kesimine, aynı giyim tarzına ve aynı garip Türkçe'ye sahip olan garip gençlik de bu mesaj haklarını kullanabilmek için adeta tuvalete bile cep telefonuyla gidiyorlar. Konuşma haklarını kullanabilmek için ise kulakları ısınana ağrıyana kadar konuşuyor insanlar. Hani bedava ya!