Papatyalarıma Dokunma!

İstanbul'a bahar geldiğini sınırlı sayıda kalan boş alanlarda kendiliğinden açan kır çiçeklerinden anlıyoruz. Papatyalar, sarı, mavi, mor çiçekler... Ancak bir kaç senedir baharı yaşayamadan Park ve Bahçeler Müdürlüğü tarafından bütün o çayırlar çim biçme makineleri ile biçiliyor. Özellikle boğaz köprüsünün etrafı ve otoyolların etrafındaki yeşillik alanlar ot çiçek demeden dümdüz ediliyor. Ben doğa sever biri olarak bu durumdan hiç hoşnut değilim. Daha otlar kurumadan, çiçekler solmadan neyin temizliği yapılıyor anlamıyorum. Bırakın insanlar koca binaların arasında kalan biraz doğa kırıntısını seyretsin. Ayrıca Park ve Bahçelerin düzenlediği alanlar doğal çiçeklerden daha güzel değil. Lütfen Doğal güzelliği katledip, paralar harcayarak estetikten yoksun alanlar yaratmayın...

Hırsızlar İş Başında...

Geçenlerde hergün geçtiğim Ayvansaray Metrobüs üstgeçidinin korkuluklarının bir kaçının yok olduğunu gördüm. Tahminim buldukları her metali söküp götürmeye çalışan hırsızlar tarafından çalınmış olmasıydı. Hemen Beyaz Masa'ya mail yazdım. Aynı gün içinde cevap aldım. İnceleme yapıldı ve korkuluklar tamir edildi diye. Evet gerçekten de yapıldı. Şimdi iki gündür yine korkuluklar ikişer üçer yok oluyor. Dün yine çalışanlar yenilerini takıyorlardı. Ancak bu sabah pes dedim. Çünkü yine iki korkuluk yürütülmüştü.

Bu ne biçim insanlık anlamıyorum. Kamu malına zarar bir tarafa en önemlisi o boşlukların telafisi olmayan bir kazaya neden olabilme ihtimali....

Ben yine üzerime düşeni yapacağım. Beyaz Masa'ya mail atacağım ama sanırım bu adamlar yakalanmadan bunun sonu gelmeyecek. Nöbet mi tutarlar yoksa kamera mı koyarlar bilmiyorum ama bir çözüm bulunmalı...

Merhamet etmeyene, Allah de merhamet etmez!

Mahallemde yaşadığım bir olay çok üzdü geçen hafta beni. Mahalledeki çocuklar 5 tane yavru kediden bahsetti. Önce bakmak istemedim ama dayanamadım. Annesi kayıp komşular atmış dediler. Gittim baktım gözleri açılmamış yeni doğmuş 5 yavru. Yaşamazlar annesiz diye annesini aradım. Sora sora buldum ama anne yavruları istemedi. Ama bir ihtimal deyip bir kutu içinde yakınına bıraktım. Sabah tekrar kontrol ettiğimde yaşıyorlardı. Heralde bakıyor dedim. Ancak akşam geldiğimde yavruları kaldırımın bir köşesine fırlatılmış buldum. Yerde sürünüyorlardı. baktım ikisi çoktan ölmüştü:(( diğerleri de kötüydü. Annelerini ikna etmeye çalıştım ama nafile. Yaşamayacaklarını biliyordum ama yine de denemek istedim. Eve getirip şırınga ile beslemeye çalıştım. İki tanesi fazla dayanmadı. Yarım saat içinde öldü:(( Üçüncüsü daha fazla dayandı ama bu süre içinde çok acı çekti. Veterinere de sormuştum tabi en başından, O da annesiz yaşamaz demişti.

İşin en acı tarafı ise insanların ne kadar acımasız olabileceğini bir kere daha gördüm. Karşıdaki komşunun penceresinden girip evine doğurmuş kedi. O da daha kedi doğumunu tamamlamadan, yavrularını yalamadan atmış yavruları. Sonra da mahallenin çocuklarının elinde oyuncak olmuş garibanlar. Tabi anne soğumuş yavrularından. Daha doğrusu o yavrularını hala o evde sanıyordu:((( Ama yavrularını yaklaştırdığımda tanımıyordu. Bunu yapan acımasız teyzemiz ertesi gün bana yavruları sorma cesaretini de gösterdi. O yapmacık üzülme ifadesini görmeliydiniz. Dişlerimi sıktım ve uzaklaştım oradan. Bir de bana demez mi anneleri bizim kapının önüne gelmiş yavruları aramış. Gönül diyor.... Neyse Rabbim bilir işini.

NOT: lütfen bu sıcak yaz günlerinde sokağınızdaki uygun köşelere bir kap su koyun. Sadece kediler ve köpekler değil, kuşlar da faydalansın.

bir öneri...

EĞER SİZ BİRŞEY YAPMIYORSANIZ, YAPANLARA DA KARIŞMAYIN VE SAYGI GÖSTERİN!!!

yere bakarak yürümeye korkuyorum!

Sabahın ilk saatleri.
Henüz etraf kalabalıklaşmamış, daha erken saatlerde süpürülen (çok şükür ki) sokak henüz kirlenmemiş.
Havada gayet açık ve Istanbul için tertemiz denebilir.
Gürültü kirliliği ise meydana çıkmak için son yarım saatinde belkide.

Sokağın köşesinden gelen, vücudumda var olan tüm tüylerimi kaldırmak ve midemi ağzıma getirmekle kalmayıp, bakışlarımı şimşek gibi o tarafa çeken bir boğaz temizleme sesi ile irkiliyorum.Hareketin devamını anlatmaya bünyem müsade etmiyor.

Aahhhh keşke ortalığı kafamı patlatan bir gürültü götürseydi de duymasaydım şu sesi. Duymasaydım da yaradılmış birinden nefret etmeseydim, tiksinmeseydim.
Ben gözlerimden ateş fırlayarak, hayretler içerisinde sesin kaynağına bakarken utanıyorum, tiksiniyorum ama yinede ısrarla o adamın gözlerinin içine bakıyorum.
Belki utanır diye ama nerdeeeeeeeeeeee !

Hangi devirdeyiz?
Neredeyiz?
Kiminleyiz? Şaşakalıyorum.

Yerlere tükürme olayının beden sağlığımız üzerindeki etkileri malumdur zaten de, ben bu durumun ruh sağlım üzereinde ki etkilerinden kurtulamıyorum.

Lütfen ama lütfen sigara yasağı getirerek bizlere rahat nefes aldıran yöneticilerimiz bu "yerlere tükürme" hadisesine de el atsınlar.

Lütfen çook rica ediyorum. İnanın yere bakarak yürümeye korkuyoum.
Yok ama, bu sefer az da olsa umutluyum.
Şehirler arası otobüslerde yıllarca, yanımızdaki, önümüzdeki, arkamızdaki insanların kocaaa yol boyunca topu topu yaklaşık 50 m3lük otobüsün içinde püfür püfür sigarasıyla kendimizi zehirlemesine izin veren bizler sigara yasağını bu boyutlara getirtebildiysek,
sokaklara tükürme ve çöp atma yasağı konusunda da başarılı olacağımızı düşünmeye başladım.

Ayrıca bunun bir kul hakkı olduğunu düşündüğümü de belitmeden geçemeyeceğim.

Herkese tertemiz günler diliyorum.

Piknik İnsanları!

Geçtiğimiz pazar, arkadaşım ve kızlarıyla evin yakınındaki bir sahil kenarına pikniğe gittik. Çok güzel vakit geçirdik, lakin çevremizde olan bitenleri hayretler içinde izlemekten de kendimi alıkoyamadım. Bir kere insanlar kırlara sere serpe yayıldık diye sanıyorki orası sadece ona tahsis edilmiş ve başkasının da orada yaşama hakkı yok. O kadar hoyrat bir şekilde kullanıyorki kamuya ait mekanı şaşırıp kalıyorsun. Örneğin diğer insanlar gibi mangalının dumanı insanları rahatsız etmesin diye en köşe bucak yere koymak yerine tamda insanların temiz deniz havası almak için oturdukları yere yani tam denizin kenarına koyabiliyorlar. Sonrada rüzgardan yanmayan mangala sinirlenerek üç yaşındaki çocuğundan sokak ortasında hıncını çıkartabiliyor. İkincisi bir sonraki pazar yine gelip orada oturup biraz nefes alacak olan yine kendisi değilmiş gibi yığınla çöplerini üç adım ötedeki çöp poşetine bırakmak yerine bilakis tam da az önce oturduğu yere yığıp, bırakıp gidebiliyor. Yetmiyor oturduğu süre boyunca yemyeşil canım çimenleri çitlediği çekirdek kabuklarını atarak kirletebiliyor. Bir zamanlar M. K. isminde bir yazar yurdum insanını ağır bir şekilde eleştirmişti benzer nedenlerle ama maksatlı bir şekilde. Elbette apartmanlar arasında sıkışıp kalan orta alt sınıfın bir şekilde kendini rahatlatma alanları arayışı içine girmesi kadar normal bir şey olamaz. Yani bunda yadırganacak bir şey yok ve aşağılanacak ta. Ancak o insanlarında biraz daha yaşadıkları yere saygılı olmaları gerekir. En azından her insanın başına bir zabıta dikilemeyeceğine göre, insanlar kendi çöplerini toplayabilir, temiz hava alacağım, dinleneceğim diye diğer insanları rahatsız etme hakkını kendinde görmeyebilir, yaşadığı şehre karşı daha sorumlu davranabilir. Peki bunun için ne yapmak gerekir. Sesimizi çıkarmamız, yılmayıp üşenmeyip uyarmamız ve de davranış olarak örnek olmamız gerekir en başta... Başka önerileri olanlar var mı?

BPA'daki Tehlike!

Ben değil Berceste yazmış. Bir kimya mühendisinin ağzından duyunca bunları daha da bir endişeye kapılıyor insan. Bizlere emanet edilen masum minik inanların sağlıkları da bize emanet. Ama onlara ne derece bu sağlıklı ortamı sağlayabiliyoruz ki. Ne kadar hassasiyet göstersek, ne kadar titizlensek bizim dışımızda kocaman bir dünyada olup bitenler var elimizi kolumuzu bağlayan. Örneğin Berceste'nin bloğunda bahsettiği bu vahim konu biberonlarda bullanılan BPA maddesi ve bebeklerimizi bekleyen tehlikeler üzerine. Cama benzer şeffaflıktaki polimer biberonların -polikarbonat biberonların- içeriğinde bulunan BPA son araştırmalara göre, hormonal dengeyi bozarak canlıların vücüduna zarar veriyor

Ne gibi zararlar?

1-Prostat ve meme kanseri
2- Zamanından önce ergenliğe giriş
3-Obezite
4-Hiperaktivite
5-Sperm kalitesi ve üretiminde düşme
6-Düşük riski
7-Diyabet
8-Savunma sisteminin zayıflaması ve çökmesi

Ve kimbilir daha ne gibi zararlar...

Evin Kedisi bu konuda daha da ayrıntılı bilgiler veriyor.

Lütfen okur musunuz? Ve peki bütün bunların üzerine sayın yetkili mercilerimiz bu biberonlarla çocuklarını ve torunlarını besliyor mu? Ve bu apaçık sorunlar karşısında neler yapıyorlar ya da bir şeyler yapıyorlar mı?

GÜNEŞLİGÜNLER

"İstanbul Yabani İnsanların Elinde"

İlber Ortaylı bir gazetenin kendisiyle yaptığı söyleşide söylemiş bu sözleri. Ve başlık olarak kullanılan bu sözlere o kadar hak verdim ki...

Geçen gün Güneşli Günler ile konuşuyorduk. İstanbul gibi bir şehirde yaşayanların profiline baktığımızda, burada yaşamayı haketmeyen çok insan olduğunu düşündük. Başbakan bir zamanlar İstanbul'a girişler için vize uygulaması yapılsın dediğinde kıyamet kopmuştu. Oysa ben sonuna kadar desteklemiştim ve hala da destekliyorum bu fikri.

Şehir ve çevre adına yazılacak çok şey var aslında. Çevre hergün daha da katledilirken, bizler seyirci kalıyoruz. Yapılması gerekenler çok basit olduğu halde görgüsüz ve...

Aslında daha ağır kelimeler kullanmak istiyorum ama terbiyem müsade etmiyor. Bunlardan yüzlercesi ile karşılaşıyorum hergün.

Geçen gün eşimle vapurla Üsküdar'a geçiyorduk. Denizin orta yerinde bir yerde büyük bir çöp yığını gördük. Herşey vardı içinde:(( Belli ki özellikle getirilip bırakılmış. Ben çok sinirlendim ve ağzıma geleni söyledim. Böyle durumlarda sakinleşemiyorum. İşte pet şişeleri koca arabaya sığdıramayıp pencereden fırlatanlardan, ceplerindeki fazla gördükleri kağıt parçalarını çöp bulamayınca yere atan adamlardan bahsettim eşime ve ne kadar "öküz" olduklarından... Ellerinde pet şişeyle karşımızda oturan bir çift vardı. İnerken bir baktım şişeyi bırakmışlar koltuğa gitmişler. Oysa iki adım ötede çöp kutusu var ve inerken önünden geçtiler. Dışardan baktığınızda modern görünümlü insanlar bunu yapanlar. Hiç utanmıyorlar, çekinmiyorlar bunları yaparken. Çok doğal bir hareket gibi yapıyorlar. Tabi eğitim aileden başlıyor.

Hiç unutmam mahalle bakkalından çıktım bir gün. Hemen önümden de 4-5 yaşlarında küçük bir kız çocuğu çıkmıştı. Çevresini şöyle bir kolaçan ettikten sonra, elindeki kağıt parçasını gizlice yere attı. Ben arkadan cık cık çok ayıp deyince suçlu bakışlarla koşarak uzaklaştı. O yaştaki çocuk aslında biliyor yanlış bişey olduğunu ama belki de annesi babası önemsemediği için o da öyle yapıyor.

"Eğitim şart" klişe cümlesini kullanmak istemiyorum ama bu insanlar nasıl eğitilir onu da bilmiyorum:((

ASUNAZ