Papatyalarıma Dokunma!

İstanbul'a bahar geldiğini sınırlı sayıda kalan boş alanlarda kendiliğinden açan kır çiçeklerinden anlıyoruz. Papatyalar, sarı, mavi, mor çiçekler... Ancak bir kaç senedir baharı yaşayamadan Park ve Bahçeler Müdürlüğü tarafından bütün o çayırlar çim biçme makineleri ile biçiliyor. Özellikle boğaz köprüsünün etrafı ve otoyolların etrafındaki yeşillik alanlar ot çiçek demeden dümdüz ediliyor. Ben doğa sever biri olarak bu durumdan hiç hoşnut değilim. Daha otlar kurumadan, çiçekler solmadan neyin temizliği yapılıyor anlamıyorum. Bırakın insanlar koca binaların arasında kalan biraz doğa kırıntısını seyretsin. Ayrıca Park ve Bahçelerin düzenlediği alanlar doğal çiçeklerden daha güzel değil. Lütfen Doğal güzelliği katledip, paralar harcayarak estetikten yoksun alanlar yaratmayın...

Bloğuma Dokunma!

Yazacak o kadar çok şey varken gelde bunu yaz, olacak şey mi. Youtube, fizzy derken şimdi de sosyal paylaşım ağlarından belki de en samimi siolan bloglar kapatılma tehlikesiyle karşı karşıya... İzinsiz maç yayını yapan ya da cinsel içerikli yayın yapan bloglar gerekçe gösterilerek bütün bloglar yasaklanmayla karşı karşıya. Daha önce de yapılan bu girişime tepki koymalı sesimizi duyurmalıyız.
Kimse bloğumuza dokunamasın...

Hırsızlar İş Başında...

Geçenlerde hergün geçtiğim Ayvansaray Metrobüs üstgeçidinin korkuluklarının bir kaçının yok olduğunu gördüm. Tahminim buldukları her metali söküp götürmeye çalışan hırsızlar tarafından çalınmış olmasıydı. Hemen Beyaz Masa'ya mail yazdım. Aynı gün içinde cevap aldım. İnceleme yapıldı ve korkuluklar tamir edildi diye. Evet gerçekten de yapıldı. Şimdi iki gündür yine korkuluklar ikişer üçer yok oluyor. Dün yine çalışanlar yenilerini takıyorlardı. Ancak bu sabah pes dedim. Çünkü yine iki korkuluk yürütülmüştü.

Bu ne biçim insanlık anlamıyorum. Kamu malına zarar bir tarafa en önemlisi o boşlukların telafisi olmayan bir kazaya neden olabilme ihtimali....

Ben yine üzerime düşeni yapacağım. Beyaz Masa'ya mail atacağım ama sanırım bu adamlar yakalanmadan bunun sonu gelmeyecek. Nöbet mi tutarlar yoksa kamera mı koyarlar bilmiyorum ama bir çözüm bulunmalı...

Turkcell'den şikayetçiyim!

11 yılı aşkın bir süredir yediğimiz tüm kazıklara rağmen Turkcell kullanmaya devam ettik. Ekonomik olsun diye abone olduğumuz Alo paketlere sürekli minik değişiklikler yapılarak ( göz boyama değişiklikleri ) zam yapılıyor. Zaten o paketlerdeki dakikalar da yetmiyor nedense? Birden bitiveriyor. Üstelik bizim talep etmediğimiz hizmetlerin ( Mesela son 48 saatlik kullanım hariç şu kadar dakikanız kaldı mesajlarını canının istediği sayıda ve zamanda gönderiyor ) ücretleri de faturaya yansıtılıyor. Artık daha fazla Turkcell'e para kazandırmak istemiyorum. İnsanların üzerinden kazanılan paraları İstiklal Caddesindeki aptal reklamlarına harcamak yerine insanlara iyi ama ucuz hizmet olarak verseler daha anlamlı olur ve asıl reklamı o zaman yapmış olur Turkcell. En kısa zamanda daha ekonomik konuşma sağlayan diğer operatörlerden birine numaramı taşıyacağım ve ailemdeki diğer beş kişinin de numaralarını taşımasını sağlayacağım.

Merhamet etmeyene, Allah de merhamet etmez!

Mahallemde yaşadığım bir olay çok üzdü geçen hafta beni. Mahalledeki çocuklar 5 tane yavru kediden bahsetti. Önce bakmak istemedim ama dayanamadım. Annesi kayıp komşular atmış dediler. Gittim baktım gözleri açılmamış yeni doğmuş 5 yavru. Yaşamazlar annesiz diye annesini aradım. Sora sora buldum ama anne yavruları istemedi. Ama bir ihtimal deyip bir kutu içinde yakınına bıraktım. Sabah tekrar kontrol ettiğimde yaşıyorlardı. Heralde bakıyor dedim. Ancak akşam geldiğimde yavruları kaldırımın bir köşesine fırlatılmış buldum. Yerde sürünüyorlardı. baktım ikisi çoktan ölmüştü:(( diğerleri de kötüydü. Annelerini ikna etmeye çalıştım ama nafile. Yaşamayacaklarını biliyordum ama yine de denemek istedim. Eve getirip şırınga ile beslemeye çalıştım. İki tanesi fazla dayanmadı. Yarım saat içinde öldü:(( Üçüncüsü daha fazla dayandı ama bu süre içinde çok acı çekti. Veterinere de sormuştum tabi en başından, O da annesiz yaşamaz demişti.

İşin en acı tarafı ise insanların ne kadar acımasız olabileceğini bir kere daha gördüm. Karşıdaki komşunun penceresinden girip evine doğurmuş kedi. O da daha kedi doğumunu tamamlamadan, yavrularını yalamadan atmış yavruları. Sonra da mahallenin çocuklarının elinde oyuncak olmuş garibanlar. Tabi anne soğumuş yavrularından. Daha doğrusu o yavrularını hala o evde sanıyordu:((( Ama yavrularını yaklaştırdığımda tanımıyordu. Bunu yapan acımasız teyzemiz ertesi gün bana yavruları sorma cesaretini de gösterdi. O yapmacık üzülme ifadesini görmeliydiniz. Dişlerimi sıktım ve uzaklaştım oradan. Bir de bana demez mi anneleri bizim kapının önüne gelmiş yavruları aramış. Gönül diyor.... Neyse Rabbim bilir işini.

NOT: lütfen bu sıcak yaz günlerinde sokağınızdaki uygun köşelere bir kap su koyun. Sadece kediler ve köpekler değil, kuşlar da faydalansın.

Park Oldu Cep!

Geçtiğimiz günlerde evimizin yolu üzerinde içinde birbirinden güzel meyve ağaçlarının olduğu bir arsada hummalı bir çalışma yapıldığını farkettik Böcükle. Ancak bu hummalı çalışma ilginç bir şekilde akşam saatlerinde ve resmi bir kimliği olmayan kişilerce yapılıyordu. Özel mülk olmadığı aşikar olan arsadaki çalışma her gün bir iki ağacın kesilmesi ve alana çakıl taşıyan iş makinesinden ibaretti. İki üç günün sonunda bir yandan kesilen ağaçlara ah vah ederken, bir yandan da alana ne yapıldığı konusunda merakımız ve şüphelerimiz de iyice doruğa çıkmıştı. Bir gün yine geç saatte eve dönerken gecenin kör karanlığında üç beş adamın hummalı bir çalışma içinde olduğunu görünce artık sormaya karar verdik. Sorularımız karşısında hık mık eden adamlar alana park yapıyoruz falan gibi şeyler söylediler ama uzuncada bir nutuk atmayı ihmal etmediler bize. Üzerinde resmi bir kimlik bile taşımayan, çalışmaya dair bir levha bile bulundurmayan ve üstelik de gece gece çalışan bu şüpheli tiplerin bir türlü sorularımıza cevap olmayan beyanları bizim endişemizi daha da arttırdı.


Olayı belediyeye taşımaya karar verdik ve tam bir haftadır büyükşehir ve Üsküdar belediyelerine konuya ilişkin birer mail gönderdim. Ve günlerdir beklediğim cevap nihayet dün geldi. Belediyeden gelen cevapta sözkonusu yerde yapılan çalışmanın arsanın hemen önündeki durak için yapılan cep çalışması olduğu belirtiliyordu. Ayrıntılı bilgi almak için de o bölgenin mühendisiyle görüşebileceğim yazıyordu. Gelen mail üzerine hemen bölgenin mühendisini aradım, o da mailde yazılanları teyit etti. Cevabı alır almaz eşimi aradım o da sabah çalışma yapanlarla tekrar görüştüğünü ve ona da aynı cevabın verildiğini söyledi. Yani park çalışması ne olduysa bir cep çalışmasına dönüşmüştü bir hafta içinde.

Tabi ki belediyenin bir şikayete duyarlılık göstererek ilgilenmesi ve cevaplandırması güzel ve beklenen bir davranış ancak benim yinede süreç hakkındaki şüphelerimi gidermiş değil. Bir kere böylesine resmi bir çalışma idiyse bu çalışma yapılan alana neden buna dair bir levha koyulmadı, çalışma neden gündüz değilde geceleri yapıldı. Üsküdar bölgesindeki bir çalışmada neden Kadıköy belediyesine ait bir iş makinesi mecvuttu. Çalışmayı yapan kişiler neden bize karşı gayri ciddi bir tutum içindeydi ve bizi tatmin eden bir cevap veremediler. Bize söylenen park yapıyoruz sözü ne vakit durak cep çalışmasına dönüştü. Madem olan biten sadece bir cep çalışması idiyse kocaman bir arsadaki bütün meyve ağaçlarının kesilmesine gerçekten gerek var mıydı? Trafik yoğunluğunun bile olmadığı ve caddenin gayet boş olduğu bir yerde neden cep çalışmasına gerek duyuldu. Madem gerek duyuldu küçücük bir cep alan için neden koskocaman bir arsa alıkonuldu, arsanın içi önce çakılla doldurulup sonra da çakıllar kenara itilip dizilen taşlarla nasıl oldu da cep çalışmasına dönüldü? Konuştuğum mühendis tabela bile yok alandaki çalışma hakkında bilgilendirici dediğimde neden "Aaa yok mu hemen arayıp konuşuyorum ilgililerle dile cevap verdi. Bütün bu sorular benim için hala bir muamma.

Bu sabah işe gelirken yine farkettimki evet tamamen cep çalışmasına dönüştürülmüş alan ama olayın başından beri yapılanın bir cep çalışmasından ibaret olduğuna artık kimse beni ikna edemez. Muhtemelen orada bir birilerinin ekmeğine yağ sürme çalışması yapılıyordu ve fakat bu farkedilince ince bir ayar yapılarak geri adım atıldı. Mahalleliden kaç kişinin o arsaya bakarken hayıflandığına ve yazık oldu canım ağaçlara dediğine ve gelişmeleri şaşkınlıkla izlediğine şahidim çünkü. Bu benim gördüğüm kadarıydı. Ve bu güzelim İstanbul'da kimbilir hangi kıyıda köşede daha bakir kalmış küçük alanlar böyle sorumsuzca ve hoyratça yokedilmeye devam ediliyor. Şimdi kökünden sökülüp atılmış elma ağacından geriye kalan birkaç kopmuş ham elma ağacı kalıntılarının olduğu yerde otobüsün durakta biraz daha fazla oyalanıp sonrada terk edeceği bir cep için kaç tane ağaç yok edildi ve kaç tane hatıra daha silindi gitti kimbilir böylece...

Lütfen her gün gidip geldiğimiz yollara, ağaçlara, insanlara biraz daha dikkatli bakalım... Biraz daha dikkat kesilince inanınki her gün çok şeyin değiştiğini farkediyor insan... Ve değişmemesi gerektiğine inandığınız şeyler için de biraz daha duyarlılık gerekiyor sadece...

İsrail ürünlerini boykot edelim!

Resmi büyük görmek için üstüne tıklayın...

Turkcell'lilerden Turkcell'e isyan...

Turkcell'in uzun zamandır dönen reklamının sloganı "turkcell'den turkcell'liye teşekkürler". Bu sloganın sebebi Alo paket adı altında daha uygun fiyata daha uzun süre konuşma paketlerine daha fazla dakika diye algılıyoruz. Ancak bilinçli tüketiciyseniz ve biraz ince eleyip sık dokuyorsanız bunun öyle olmadığını farkediyorsunuz. Ben de bu paketlerden birini kullanıyordum ve faturamın fazla kabarmasından dolayı zaten değiştirmeyi düşündüğüm paketi bu vesileyle değiştirmek için internete girdim. Ve biraz incelediğimde bunun hiç de öyle slogandaki gibi teşekkür hediyesi olmadığını aksine son zamanlarda yaptıkları zammı perdelemenin bir yolu olduğunu gördüm. Zira bu hediyeleri verirken aynı zamanda paketlerin fiyatlarına da zam yapılmış. Yani daha ucuza konuşacağımızı zannederken elimize gelen fatura ile aklımız başımıza gelecek.

Yukarıda paketlerin eski fiyatları, alt tarafta da yeni fiyatları var. Paket başına 6 TL zam yapılmış. Bir de bunu hediye diye yutturmaya çalışıyorlar. Bir kaç ay sonra da bu hediyeler verilmeyecek. Ama tabi ki fiyatlar aynı kalacak. Zaten sürekli haber vermeden zam yapılıyor. Bu yüzden bir çok dava açıldı. Ancak buna rağmen ( sanırım cezai yaptırımların yeterli olmamasından) şirket istediğini yapmaya devam ediyor.

Ayrıca yakınlarımdan ve çevreden bir çok kişiden duyduğum kadarıyla paketlerindeki dakikalar bitmediği halde, faturalarının çok fazla gelmesinden bahsediliyor. Sanki paket aşımı olmuş ve ücretlendirilmiş gibi. Zaten kağıt israfı olmasın diye faturulardan da vazgeçtik ama detaylı faturaları takip etmek de zorlaştı. çok büyük meblağlar olmayınca da çoğu kişi arkasını aramıyor.

Sonuç olarak bu tür problemler şahısların ufak tefek davalarıyla çözülecek gibi değil. Bunların devlet tarafından daha iyi denetlenmesi ve vatandaşın hakkının daha iyi aranması gerekiyor.

Bir de sabit telefon meselesi var. Özelleştirmeye karşı değilim ama özelleşen kurumların da halkı daha fazla sömürmesine karşıyım. Cep telefonu lüks tüketim olarak düşünülse bile sabit telefon öyle değil. Dünyada telefonu bu kadar pahalı kullanan kaç ülke vardır acaba? Hiç Alo demeden sadece kablo bağlı diye 17 TL ödeyen kaç ülke vardır?

Garanti Bankası'nın Bilmemizi İstemediği Gerçekler...

Kredi kartları artık sıradan birer kağıt yığını gibi dolanıyor ceplerde. Bankalar kredi kartı vermek için birbiriyle yarışıyor, hem de ne yarışmak. Tüketimin körüklendikçe körüklendiği,  daha çok harcamanın, daha çok tüketmenin marifetmiş gibi algılandığı günümüzde malesef insan olarak ne kadar kaçmaya kaçınmaya çalışsak da zaman zaman zaafımıza yenik düşüp ucundan kıyısından yakalanıp bulaştığımız olmuyor değil. Tam da şu günlerde bir bankanın kredi kartı konusunda kendimi ikna etmişken sabah sabah karşıma çıkan Doğa Derneği'nin yeni kampanyasıyla silkinip yeniden kendime geldim. Meğer binlerce yıllık medeniyete beşik olan ve bugün yok olmakla karşı karşıya kalan Hasankeyf'in yok olmasına neden olacak olan Ilısu Barajı'nın yapımı için kredi veren bankanın güya çevreye duyarlı bankalar Akbank ve  Garanti tarafından sağlandığını öğreniyorum.  Hem de yine Doğa Derneği'nin Garanti Bankası'nın güya sempatik olan reklamını devam ettirerek ve çocuk mu kandırıyorsunuz mesajıyla verdiği acı gerceğe dikkat çeken çarpıcı videosuyla...  Durum bu işte, koca bir  tarihin daha çok kazanma iştahasıyla nasılda küçümsendiği...

Papatyalar Nereye Kayboluyor?

Birkaç gündür dikkatimi çekiyor, bir arkadaşım da geçenlerde şikayetleniyordu. Belki şu bahar günlerinde çok romantik bir tepki gibi görünebilir ama, yaşadığımız hayat bu kadar plastik kokarken, evle iş arasında bitmemecesine bir mekik dokurken  belki zaman zaman gözümüze çarpıp bizi bir anlık bile olsa mutlu edebilen sarı beyaz papatyaların bir bir gözümün önünden yok edilmesi çok canımı sıkmaya başladı. Bir farkındalık yaratmak lazım belki. Kır çiçeklerimiz şu aralar Park ve Bahçeler müdürlüğü ya da her ne ise görevli birimlerin ismi işte onlar tarafından şehri güzelleştiriyorum bahanesiyle bir bir biçilip yok ediliyor. Şehrin her yerine hazır gibi serilen  yapay çimler asıllarının yerini alıyor. Boğazın sırtlarını  süsleyen papatyalar acımasız çim biçme bakineleri ile tırpanlanıp, yoz tepelere dönüştürülüyor alanlar. Sizin de dikkatinizi çekti mi? Ya da  sizce bu yapılan şık mı? Kimin  umurunda peki?  Bir şey yapmalı....

Emek Heba mı Oluyor?

Şimdi okudum ve kanım dondu. İşte burada.İstanbul'a geldiğim ilk yıllardan itibaren benim için sinemanın diğer adı olan Emek sineması alışveriş çılgınlığına kurban ediliyormuş. Beyoğlu'nun en güzel binalarından birisi olan, herşeyden önce başlıbaşına bir tarih olan, her taşı, her zerresi perdesinde endam eden binlerce hayale tanıklık eden, tarih kokan, kimilerinin çocukluğu, kimilerinin ilk gençliği, kimilerinin yaşlılık günlerin tek sırdaşı olan bu sıradışı mekan korunmalı. Bu tarih katline birileri dur demeli. Yeni demek illaki eskiyi yıkmaktan geçmemeli. Belediye Başkanı bir mimar olan şehirde bu katliam olmamalı! Ne yapmalı, ne yapmalı?

Yönetebilmek!!!

Bir Yönetici düşünün ki;
Kendisine bir sorununuzu anlatıp, ilgilenmesini rica ettiğinizde karşılığında size verdiği cevap: Herkes işini yapsın! olsun...
???

İnsanlığımızı Nerede Yitirdik?

Bu sabah insan olmaktan utandığım bir tabloyla daha karşılaştım. Güzeller güzeli bir sokak köpeği bizim gibi şehir yaşamının arasına sıkışmış ama bizden eminim daha zor şartlarla mücadele ederek rızkının peşinde koşarken bu sabah kendini bilmez, duyarsız bir şoförün dikkatsizliği sonucunda yaralandı. Servis şoförümüzün çarptı çarptı sesiyle yola baktım ki simsiyah zifir rengi bir köpek yolun ortasında can çekişiyordu. Başından yaralanmıştı ve malesef çarpan şoför onu orada öylece bırakıp kaçıp gitmişti. Neyseki bir tane vicdan sahibi kadın köpeği kucakladı ve götürdü ama başından yaralanan köpeğin durumu çok ağırdı sanırım. Serviste olduğum için ve orada inemediğim için malesef köpeğin akıbetini öğrenme şansım olmadı ama aynı yolda daha önceki hafta da genç bir kıza çarpıp yine hiçbir şey olmamış gibi yoluna devam etmeye çalışan belediye otobüsü şoförü aklıma geldi ve ürperdim tekrar.

Yani hayvan da olsa insan da olsa hepsi bir can taşıyor ve yine can taşıyan başka bir canlı o cana zarar veriyor ve sonrada hiçbir şey yokmuş gibi normal hayatına geri dönüyor. O günde çevreden yetişip otobüs şoförünü durdurup engel olmasalardı gitmesine, sanırım hiçbirşey olmamış gibi devam edecekti yoluna, kendi hayatına. Kazanın şokuyla ayaklanıp kaldımının kenarına kendini zar zor atan genç kızın şaşkınlığı ve elbette çarpma anında otobüsün önünde yuvarlandığı sahneler hala gözümde. Neyseki kızın durumu iyi. Peki kızın durumu iyi de bizim insanlık durumumuz iyi mi, insanlığımıza ne oldu. Nerelerde hangi zaman diliminde yitirdik acaba bu hasletimizi...

Biri köpek biri insan ve işte iki örnek, peki farkeder mi vicdan sahibi bir yürek için...

İşkenceyle Kurban!

Bu akşam bir haber seyrettim. Her bayram olduğu gibi klasik boğa firarlarından biri sanıyorsunuz önce...

Ama sonra nasıl tepki göstereceğinizi şaşıyorsunuz...

Sadece beddua ederek yüreğinizi serinletmeye çalışıyorsunuz...

Ama yetmiyor, ah keşke elime geçseydi şu adam diyorsunuz...

Sonra neden çevredekiler sizin hislerinize tercüman olmamış diye daha da yanıyor içiniz...

ATV sansürleyerek verdi haberi. Verilmesi gerektiği gibi. "Dine de sığmıyor, insanlığa da" başlığıyla. Evet öyle! TGRT Haber daha sansürsüz verdi. Yukarıdaki hislerim beşe katladı. Hiç vakit kaybetmeden yazmak istedim. Belki bir yerlerden sesimi duyarlar da o kasap bozuntusu hakkında işlem başlatılır diye...

Olay Şanlıurfa'da geçiyor. Kaçan bir boğa güçlükle yakalanıyor ve bir iple elektrik direğine bağlanıyor. Buraya kadar her şey normal. Sonra kasap show yapmaya başlıyor. Adeta dans eder gibi boğanın etrafında dönüyor ve elindeki bıçakla arka ayaklarına birer darbe vuruyor. Can havliyle kesik ayaklar üzerinde bir kere daha kaçmak istiyor boğa. Ancak boynundan bağlı, kaçması mümkün değil. Şovmen kasabımız tekrar sahneye çıkıyor ve son darbeyi vuruyor boğaya. Boğazına attığı bıçak darbesiyle yere yığılan boğa can çekişe çekişe ölüyor.

İnsanlar da sanki bir şov izliyormuş gibi izliyor olayı. Bir kaç cılız ses çıkıyor ama onlar da boğanın sahipleri ve polis memuru tarafından uzaklaştırılıyor. Kasap da habercilerin mikrofonlarına kahraman edasıyla yaptığının ne kadar doğru olduğunu anlatıyor.

Öncelikle boğanın sahiplerine sesleniyorum. Kurbanınız kurban değil. Zira kurban edilecek hayvanın hiçbir sakatlığının ve eksiğinin olmaması lazım. İçiniz elverirse o mundar ettiğiniz hayvanın etiyle ziyafet çekersiniz kendinize. Baş köşeye de kasabı oturtun, kahramanınız ne de olsa...

VEEE yetkililere sesleniyorum. Bu adamın bir ceza alması lazım. Bana kalsa hayvana yaptıklarının aynısının yapılması gerekiyor. Ancak hukuk sistemimizde böyle bir ceza olmasa gerek. O zaman en uygun ceza ne ise o verilmeli. Öyle ki, bir kişi daha buna cesaret edememeli.

Neden dizi çocukları gayri meşru?

Çok dikkat ediyorum son zamanlarda dizilerin çoğunda meşru çocuk doğmuyor. Son dönemde yayınlanan dizilere göz atalım hemen. Ezel, Yaprak Dökümü, Kış Masalı, Unutulmaz, Canım Ailem, Parmaklıklar Ardında, Adanalı... vs. Burada adı geçmeyen dizilerin bir çoğu da başka nedenlerden sabıkalı. Geçtiğimiz sezonlarda yayınlanan Hatırla Sevgili Dizisinde de durum farklı değildi! Üstelik dizi boyunca doğan çocukların hepsi gayri meşru idi. Bunlar olmayan şeyler değil elbet ama bunun normalleştirilmesi ve halka böyle sunulması korkunç.

Önce çocuk sonra evlilik modası var bir de. Özellikle sanatçı magazin camiasında çok yaygın. Çocuğumuz olacak o zaman biz evlenelim... Bunları magazin programlarından öğreniyoruz hatta özendiriliyoruz. Bakın ne güzel çiftler diye. Dizilerle de pekiştirme yapılıyor. Zengin hayatlar, büyük ve ölümsüz aşklar... Belki de gerçek hayatta yaşanmayacak kadar masalsı şeyler...

Senarist Birol Güven kendisiyle yapılan bir röportajda söylemişti yanlış hatırlamıyorsam "Türk dizilerini seyreden bir yabancının bu ülkede yaşayan insanların yarısının hastanelerde yaşadığını zanneder" diye. Çünkü hemen her dizide kahramanlar ya vurulur, ya kanser olur, ya trafik kazası geçirir, ya bilmem ne... Dizi kahramanları hastaneden hastaneye koşarlar... Birol Güven'in yürüttüğü mantıkla bakacak olursak durumumuz hiç de iç açıcı değil! Bu ülkedeki dizileri seyreden yabancıların bunca gayri meşru çocuk, bunca çarpık ilişkiden sonra hakkımızda varacağı kanaati ben şahsen düşünmek bile istemiyorum.

Bazen ben de bunların bir proje olduğunu düşünüyorum. "Ahlakı çökertme projesi" ya da daha doğrusu "yeni bir ahlak yaratma projesi" Bu ülkenin insanını değerlerinden koparan, bizi başka bir şey olmaya zorlayan bir proje...

Haber 7
6 Kasım 2009 Ekran Timi'nden alıntılanmıştır.

Benim Görgüm Bana Yeter!

Dün tesadüfen takıldığım Kanal D’nin “Güzel Bir Gün” isimli programında söyledi şarkıcı Mehtap bu sözleri…

Televizyon eleştirisi yazmaya başladığımdan beri asla seyretmem dediğim programlara bile bakar oldum. Gerçi onlara gerek yok, malzeme bol ama ben yine de göz gezdiriyorum kanallara…

İşte dün sabah da öyle gezinirken adı geçen programa rastladım. Açtığımda Deniz Adalı stüdyoya davet ediliyordu. Deniz Hanım’ı sadece dizilerdeki performansından tanıyorum açıkçası. Kibar ve hoş bir İstanbul Hanımefendisi izlenimi veriyor. Görgü kuralları, konuşma adabı gibi konular üzerine konuşması için çağırılmış programa ve Halkla İlişkiler Uzmanı olarak tanıtıldı. Gayet ciddi ve kibar bir ifade ile anlatmaya başladı. Yüzünde tebessümü de vardı. Ancak daha önceden stüdyoda bulunan Alaturka Şarkı Yarışması’ndan çıkan Mehtap daldı sözün içine. Ve bundan sonra karşılıklı tartışma başladı. Şarkıcı Mehtap tüm kabalığı ve terbiyesizliğiyle saldırdı Deniz hanıma ve Cem Davran da programın sunucusu olarak buna çanak tuttu. Bu duruma daha fazla dayanamayan Deniz Adanalı; beni bilerek mi böyle bir tartışmanın içine sokuyorsunuz? Ben burada çok komik kaldım, en iyisi gideyim diyerek tepki gösterdi. Ama Cem Davran siz de programı terk ederek görgüsüzlük yapıyorsunuz mealindeki sözleriyle Deniz Hanım’ı ikna etmeye çalıştı. Diğer konuk Gürgen Öz ortamı yumuşatma adına bir şeyler söylemeye çalışırken Mehtap yine daldı son sözü söylemek için: Ben ailemden öğrendim görgü kurallarını. Benim görgüm bana yeter!

Böylece reklam arası verildi sonrasını seyretmedim zaten kalbim dayanmazdı. Böyle bir tartışmaya çanak tutan Cem Davran’ın da amacı, olmayan reytinglerini yükseltmekti sanırım?!!

Dün biraz da “Zuhal Topal’la İzdivaç” programına baktım. Bu programla ilgili detaylı bir araştırmam var daha sonra onu da yazacağım.

Nakliyeci genç bir çocuk çıkmış ekrana eş arıyor. Kızın birisi aramış. Üniversitede Hukuk okuyormuş ve bu çocukla evlenmek istiyormuş. Şaşırdım kaldım. Acaba bu kızımız macera mı arıyor o yaşında? Nedir onu eş aramak için televizyona çıkan biriyle evlenme fikrine iten? Henüz çok genç olduğu anlaşılan kızımızın ne gibi bir ruhsal problemi var da aşkı ve sevgiyi ve hatta yuva kurmak için aradığı eşi televizyondaki bir evlenme programında arıyor?

EKRAN TİMİ - Haber 7

ekrantimi@haber7.com

01.10.2009

Reklam Olsun Da Biraz İnsaflı Olsun...

Bir dönem reklam arası dizi seyrediyorduk. Bu öyle saçma bir hal almıştı ki, kanalların reklam gelirlerinden pay alan RTÜK bile dayanamayıp duruma el koydu. Kaç dakikada bir reklam verilebilecek, reklam sürelerinin ne kadar olabileceği konusunda kurallar getirdi. Bu bir önem rahat TV seyretmemizi sağladı.
Ancak sınır tanımayan TV kanalları yeni formüller geliştirdiler. Zira reying savaşları yüzünden dev bütçeler yatırdıkları dizilerden fazlasıyla para kazanmaları gerekiyordu. İzleyicinin seyrine doyamadığı dizilerin süreleri reklam kuşak sayısını arttırmak için neredeyse sinema filmi süresi kadar oldu. Prime Time denen en çok TV seyredilen saatler PT1 ve PT2 diye ikiye bölündü. Çünkü savaş vardı ve artık bir değil iki dizi ya da program sığdırılmalıydı. Süreler de uzayınca saat 01:00’lara sarkan PT2 dizilerinin seyircileri uykusuz kaldı. Sonra RTÜK buna da el koydu. Ve diziler gece 12:00’dan önce bitmeye başladı.
TV kanallarında formül bitmiyor tabi. Kısalan süreleri yüzünden yeterince reklam alamayınca, araları uzatmak için “tanıtıcı reklam” “bir reklam” gibi kuşak dışı reklam almaya başladılar. Hatta daha da ileri gidip reklam cıngıllarına da reklam aldılar. Ve bizler eski günlerimize, reklam arası dizi günlerine geri döndük. Ayrıca dizi süreleri daha da uzadı ve yine saat 01:00’lara sarkıyor. En ufak boşlukları bile değerlendiren TV kanallarına RTÜK’ün yeniden dur demesi lazım!

EKRAN TİMİ - Haber 7

ekrantimi@haber7.com

28.09.2009

Dizi dizi ahlaksızlık!

Geçen yazımızın yorumlarında Beyza Nur isimli okuyucumuz “unutulmaz” dizisinin kötü model olmasından bahsetmiş ve bu konuya da yer vermemizi istemiş. Ben de uzun zamandır dizilerin çoğunu takip ediyorum ve her dizide ve her bölümde ele alınacak yüzlerce konu çıkarıyorum. Dün akşam da Unutulmaz’ın yeni bölümü vardı. Zaten içeriğini ve konusunu az çok bildiğim diziye şöyle bir göz attım. Konusunun facia olması kadar mantığı da oturmamış dizinin. Seyredenler biliyordur; ablasının nişanlısından bebek bekleyen kızın çok sevdiği ablasını üzmemek için aşkını yaşayamamasının dramı anlatılıyor kısaca… Dün akşamki bölümünde de esas oğlanın holdinginin önünde bomba patlıyor. Ortalık ana baba günü. Her tarafta yaralıların imdat çığlıkları… Hal böyleyken birbirlerine bir şey olmasından çok korkan baldız ve enişte sıkı sıkı sarılıp aşklarını bir kez daha itiraf ediyorlar. İşin asıl can alıcı noktası ise kızın “burada ne oldu?” sorusuna aşık eniştenin verdiği cevap! “umrumda değil, sana bir şey olmadı ya!” Edepsizliği geçtim, insanlıkta mı öldü kardeşim!

Bu satır aralarında kalan bir örnek sadece. Aslında yerli dizilerde ahlaksızlığın normalleştirilmesi daha öncelere dayanıyor. TRT zamanında özellikle yerli filmlerde ve dizilerde öpüşme sahneleri bile yadırganırken, bu durum özel televizyonların “sansüre hayır” sloganıyla kırılmaya başlandı. Şimdi ise genel izleyici logosu ile en çok seyircinin ekran başında olduğu Prime Time 1 denilen Ana Haber sonrası kuşakta yayınlanan dizi ve filmlerdeki sahneleri akıl almıyor… Rating uğruna toplum ahlakını ve çocukların gelişimini hiçe sayan TV kanalları ahlaksızlıkta yarışır hale geldiler. Şimdi hangisiydi hatırlamıyorum ama geçtiğimiz sezonlarda yayınlanan dizilerden birinde doğan bebeklerin hepsi gayri meşruydu. Çocuğunun hayatını kurtarmak için para karşılığı patronuyla birlikte olan anneyi bağrımıza bastık! Amcasının eşiyle yasak aşk yaşayan yakışıklı oğlana genç kızların hepsi aşık! (Tartışmalı sahnesiyle bir yazı geçiren dizi sezona hem de ramazanda yine bu sahneyle başladı. ) İki kız kardeşin paylaşamadığı ve sürekli birinin kaçtığı yakışıklı(!) da genç kızların sevgilisi diye lanse ediliyor. Lisede okurken hamile kalan babası Bakan(Daha önce karısını aldatmış) olan kızın çocuğunu doğurmak için ailesine karşı verdiği mücadeleyi örnek aldık! Okuma-yazma bilmeyen, masal kitaplarındaki resimlere bakıp, dağda ot toplayan Esmer’in büyüsüne kapılan ağanın küçük yaştaki kızı nasıl baştan çıkardığını anlatan masalı seyrettik! Kötü babası tarafından sürekli dövülen ve başlık parası karşılığı satılmak istenen güzel kızın bir ağanın metresi olma yolundaki macerasına yine ramazanda rating rekorları kırdırdık! Uzak akrabalarının yanında besleme olarak büyümüş, önce müziğine sonra kendine aşık olduğu müzisyenden olan gayri meşru çocuğunu gerçek babasından köşe bucak saklayan kızın, gururunu kurtarma ve tek başına ayakta kalma mücadelesini alkışladık!

Bunlar sadece birkaç örnek. Daha yeni sezon tam başlamadığı halde şu an 40’a yakın dizi ekranlarda. Yeni sezonla birlikte bu sayı 50’leri aşacak. Bakalım daha nelerle karşılaşacağız?

EKRAN TİMİ / Haber 7

ekrantimi@haber7.com
17.09.2009

Kahveyi Kahve Dünyası'nda İçmeyin!

Dün akşam uzun süredir görüşmediğimiz arkadaşlarımızla Kabataş'daki Kahve Dünyası'nda buluştuk. Bizden daha önce orada olan iki arkadaşımız arkada köşede bir yerde oturmuşlar. bizi beklerken bişeyler atıştırmışlar. Kadro tamamlanınca biz de sipariş vermek için garsonu çağırdık. Ancak bize biraz sonra o bölümü kapatacaklarını bir üst bölüme geçersek orada siparişlerimizi alabileceğini söyledi. Biz de iyi niyet göstergesiyle kalktık ve geçtik. Gerçi bizden başka kimse kaldırılmadı oradan ama çok da önemsemedik açıkçası. Yeni yerimizde ilk siparişimizi verdik, yedik, içtik. Sonra son birer kahve içelim kalkalım dedik. Garsonu yeniden çağırdık ve bize garsonun cevabı " Burayı kapatıyoruz sizi yan tarafa alalım". Önce kulaklarımıza inanamadık. Bizimle dalga mı geçiyorlar anlamadık. Israrla yerimizde kahvemizi içmek istediğimizi ve kısa sürede kalkacağımızı belirttik. Ancak bize temizlik yapacaklarını ve siparişlerimizi alamayacaklarını söylediler. Bunun üzerine kalktık ve yetkili ile görüşmek istediğimizi söyledik. Ancak ne hikmetse yetkili kişiye (Arif Bey'miş) ulaşılamadı bir türlü. Hesabımızı ödeyip çıktık.

Eli yüzü düzgün , arkadaşlarımızla vakit geçirebileceğimiz bir mekan olarak düşünüp gittiğimiz Kahve Dünyası'ndan hayal kırıklığı ve kabalığa maruz kalarak çıktık.

Piknik İnsanları!

Geçtiğimiz pazar, arkadaşım ve kızlarıyla evin yakınındaki bir sahil kenarına pikniğe gittik. Çok güzel vakit geçirdik, lakin çevremizde olan bitenleri hayretler içinde izlemekten de kendimi alıkoyamadım. Bir kere insanlar kırlara sere serpe yayıldık diye sanıyorki orası sadece ona tahsis edilmiş ve başkasının da orada yaşama hakkı yok. O kadar hoyrat bir şekilde kullanıyorki kamuya ait mekanı şaşırıp kalıyorsun. Örneğin diğer insanlar gibi mangalının dumanı insanları rahatsız etmesin diye en köşe bucak yere koymak yerine tamda insanların temiz deniz havası almak için oturdukları yere yani tam denizin kenarına koyabiliyorlar. Sonrada rüzgardan yanmayan mangala sinirlenerek üç yaşındaki çocuğundan sokak ortasında hıncını çıkartabiliyor. İkincisi bir sonraki pazar yine gelip orada oturup biraz nefes alacak olan yine kendisi değilmiş gibi yığınla çöplerini üç adım ötedeki çöp poşetine bırakmak yerine bilakis tam da az önce oturduğu yere yığıp, bırakıp gidebiliyor. Yetmiyor oturduğu süre boyunca yemyeşil canım çimenleri çitlediği çekirdek kabuklarını atarak kirletebiliyor. Bir zamanlar M. K. isminde bir yazar yurdum insanını ağır bir şekilde eleştirmişti benzer nedenlerle ama maksatlı bir şekilde. Elbette apartmanlar arasında sıkışıp kalan orta alt sınıfın bir şekilde kendini rahatlatma alanları arayışı içine girmesi kadar normal bir şey olamaz. Yani bunda yadırganacak bir şey yok ve aşağılanacak ta. Ancak o insanlarında biraz daha yaşadıkları yere saygılı olmaları gerekir. En azından her insanın başına bir zabıta dikilemeyeceğine göre, insanlar kendi çöplerini toplayabilir, temiz hava alacağım, dinleneceğim diye diğer insanları rahatsız etme hakkını kendinde görmeyebilir, yaşadığı şehre karşı daha sorumlu davranabilir. Peki bunun için ne yapmak gerekir. Sesimizi çıkarmamız, yılmayıp üşenmeyip uyarmamız ve de davranış olarak örnek olmamız gerekir en başta... Başka önerileri olanlar var mı?